به اطلاع دوستان وخوانندگان محترم وبلاگ اژدری آنلاین می رسانم که این وبلاگ به آدرس زیر تغییرآدرس یافته است.با سپاس....

http://www.weblog.azhdari.ir

نوشته شده در سه شنبه نهم بهمن 1386ساعت توسط اژدری آنلاین

نومحافظه كاران كه در سال 2000 وارد كاخ سفيد شدند كمتر از يك سال ديگر بايد نظاره گر پايان حضورشان در عرصه قدرت باشند. طيفي متشكل از جرج بوش پسر و افرادي نظير ديك چني ، رايس، بولتون، پاول، رامسفلد و ... كه روزي با انديشه حمله پيش دستانه براين ادعا بودند كه نظم نوين جهاني را برقرار و اقتدار و هژموني آمريكا را تقويت مي كنند، اكنون براي خروج از صحنه سياست آماده مي شوند هرچند كه آنها براين ادعايند كه مي توانند با تحركات گسترده در عرصه داخلي و خارجي درانتخابات 2008 بارديگر در صحنه حاضر شوند اما افزايش نارضايتي هاي داخلي از دولت، حضور فعال دموكرات ها در معادلات سياسي، خروج اجباري بسياري از صاحبان انديشه نومحافظه كار كه آنها را به بوش، چني و رايس تقليل داده، استمرار ناكامي ها در عرصه جهاني بويژه تشديد انزجار افكار عمومي، در سياست هاي جنگ طلبانه و زياده خواهانه سران كاخ سفيد، بيانگر اين حقيقت است كه در شرايط طبيعي حضور جمهوريخواهان ( نومحافظه كاران) در كاخ سفيد تكرار شدني نمي باشد و بايد جاي خود را به رقباي دموكرات واگذار نمايند. نظرسنجي ها نشان مي دهد كه بيش از 70 درصد مردم آمريكا، پايان عصرجمهوريخواهان را اعلام كرده اند و خواستار حضور نگرشي جديد با محوريت مسائل داخلي آمريكا در كاخ سفيد مي باشند. در شرايطي كه رقابتهاي انتخاباتي در آمريكا تشديد شده و دموكرات و جمهوريخواه براي تعيين نماينده اصلي خود فعاليت مي كنند، انديشه ها و عملكردهاي سران كاخ سفيد براي جانشينان خود نكته اي قابل تامل مي باشد. هر چند كه بسياري از ناظران سياسي بر اين عقيده اند كه حل بحران هاي جهاني راهگشاي جمهوريخواهان براي حفظ قدرت مي باشد اما عملكردهاي سران كاخ سفيد بيانگر حركت آنها در مسير ديگر مي باشد. دولتمردان آمريكا اكنون با چند پرونده مهم در عرصه جهاني مواجه مي باشند.
مسائل عراق و چگونگي پايان بحران هاي اين كشور، پرونده كره شمالي و فعاليت هاي هسته اي ايران، طرح سپر موشكي و مقابله با روسيه و چين ، احياي اقتدار از دست رفته در خاورميانه بويژه حل پرونده فلسطين، استمرار اشغال افغانستان و ... از مهمترين اين پرونده ها هستند كه سران كاخ سفيد را به خود مشغول داشته است. اهميت هر كدام از اين پرونده ها چنان است كه موفقيت در هر كدام از آنها مي تواند به عنوان نقطه مثبتي در كارنامه جمهوريخواهان تاثير بسياري داشته باشد و حتي اميد آنها را براي انتخابات حداقل در كنگره افزايش دهد. با تمام اين تفاسير و به رغم فعاليت هايي كه از سوي نومحافظه كاران در اين ابعاد مشاهده مي شود، زيربناي حركتي آنها در شرايط كنوني اين نكته را نشان مي دهد كه آنها توانايي بازيگري در اين پرونده ها را ندارند و صرفا به دنبال زمان براي پايان دوران كاري و واگذاري آنها به جانشينان شان هستند. سران آمريكا دريافته اند كه به دليل بحران هاي سياسي و نداشتن مهره هاي لازم براي بازيگري ، گرفتار شدن در بحران عراق و افغانستان ، عدم جايگاه جهاني كه طيفي از متحدان را در برابر آنها قرارداده در حالي كه خود متحدانشان را از دست داده اند، توانايي حل چالش هاي فراروي خود را ندارند. براين اساس نومحافظه كاران آمريكا برآنند تا با بازيگري نسبي در پرونده هاي مذكور از يك سو خود را همچنان فعال در معادلات جهاني معرفي نمايند تا بر حجم انتقادها افزوده نشود و از سوي ديگر روند پرونده ها را تا بدان جا سوق دهند كه دموكرات ها توانايي عقب نشيني از مسير كنوني كاخ سفيد را نداشته باشند و ناگزير در راستاي اهداف آنها حركت كنند. آنها با تشكيل پرونده هاي ناقص براي آيندگان اميد دارند تا اولا دولت بعدي را به حل مسائل برجاي مانده از گذشته معطوف سازند تا شايد بدين وسيله به بهانه كم كاري وضعف دولت جديد بتوانند در انتخابات آينده به احياي قدرت بپردازند. ثانيا باتوجه به اينكه بخش اصلي اين پرونده ها در دوران كنوني بوده، دولت آينده كاخ سفيد ناچار است به همكاري با گذشتگان براي خاتمه دادن به پرونده ها وادار شود تا به صورت پنهاني و آشكار اقتدار و جايگاه نومحافظه كاران در صحنه سياسي آمريكايي همچنان حفظ گردد. اين امر از باب تبليغات براي انتخابات رياست جمهوري آينده بسيار موثر خواهد بود. براساس آنچه ذكر شد مي توان گفت كه بازيگري كنوني سران كاخ سفيد در پرونده هايي نظير فلسطين، عراق ، ايران، كره شمالي، سپر موشكي تلاش براي حل آنها مي باشد بلكه تحركي ظاهري براي گرفتن زماني تا پايان دوران كاري در كاخ سفيد است تا در نهايت پرونده هاي ناقصي را به جانشينان خود واگذار كنند تا در سايه آن به حضور در صحنه سياسي و بازي دادن رقبا دست يابند. البته آنها براي حفظ ظاهر و دست يابي به حداقل پيروزي هايي در كارنامه شان تلاش مي كنند كه پرونده صلح خاورميانه به عنوان قديمي ترين پرونده در اولويت برنامه هاي آنها قرارگرفته تا در سايه آن بر ناكامي در پرونده هايي نظير تعليق فعاليتهاي هسته اي ايران و شكست در عراق و افغانستان سرپوش گذارند.

نوشته شده در شنبه ششم بهمن 1386ساعت توسط اژدری آنلاین |

 نيكلاساركوزي كه هشت ماه است رياست جمهوري فرانسه را برعهده گرفته است به رغم چالش هاي داخلي و نارضايتي هاي مردمي، اولويت كاري خود را بر سياست خارجي متمركز ساخته است. وي بر اين عقيده است كه با تشديد بازيگري در عرصه جهاني و كسب درآمد مي توان به حل بحران داخلي به ويژه چالش هاي اقتصادي فرانسه پايان داد. بررسي سياست هاي سران پاريس نشان مي دهد كه آنها تلاش دارند تا با تقويت توان نظامي و بازيگري سياسي و نظامي در جهان به احياي استعمارگري فرانسه در جهان بپردازند و آن را از قدرت سوم و چهارم به موازات قدرت هاي برتري نظير آمريكا و روسيه ارتقا دهند. سياست هاي استعماري پاريس اكنون در چند حوزه تشديد شده است كه عبارتند از:>1- اولين سياست فرانسه احياي قدرت در ميان اروپايي ها است. دولتمردان پاريس با نام مبارزه با تروريسم كه ادعا مي كنند فرانسه را تهديد مي كند و نيز تاكيد بر اجراي طرح ارتش واحد براي اروپا با فرماندهي اين كشور براي ارتقاي جايگاه نظامي و رياست خود بر اين قاره فعاليت مي كنند.
2- چنانچه فرانسه در گذشته آفريقا را عرصه اقتدار خود مي دانست بار ديگر حضور فعال در اين قاره را سرلوحه كار خود قرار داده است. سفرهاي ساركوزي به بسياري از كشورهاي آفريقايي، مداخله در امور داخلي اين كشورها، تاكيد بر احياي روابط با كشورهاي كليدي نظير ليبي و الجزاير و حتي انعقاد قراردادهاي هسته اي با آنها در شرايطي كه اين حربه را راهكاري براي تقويت حضور در آفريقا مي داند، بيانگر رويكرد استعماري فرانسه به آفريقا است. فرانسه براي كسب درآمدهاي مالي و بهره گيري از ذخاير انرژي آفريقا به اين امر روي آورده است.
3- تاكيد بر اجراي طرح تشكيل اتحاديه مديترانه اي با محوريت فرانسه از ديگر اقدامات پاريس است. اين اقدام كه اروپايي ها آن را انشعابي جديد در اروپا و به نحوي يكه تازي فرانسه مي دانند را مي توان گامي براي تقويت جايگاه فرانسه در مديترانه دانست كه براي ايجاد اقتداري منطقه اي صورت مي گيرد.
4- بازگشت فرانسه به خاورميانه نكته اي قابل تامل است. در حالي كه پاريس براي حفظ پايگاه در لبنان و مصر فعاليت مي كند. سفر ساركوزي به عربستان، قطر، امارات و درخواست براي ايجاد پايگاه نظامي در امارات و انعقاد قراردادهاي هسته اي با اين كشورها بيانگر نگاه جديد و فراگير فرانسه به منطقه است كه با قراردادهاي نظامي و اقتصادي اجرا مي شود.
در نهايت مي توان نتيجه گرفت كه فرانسه براي احياي استعمارگري خود در جهان فعال گرديده است در حالي كه مخالفت هاي اروپايي ها و بحران هاي داخلي اين كشور مانع از اجراي اين مهم مي شود به ويژه اينكه نگاه منفي جهانيان به سياست هاي گذشته فرانسه مانع از پذيرش خواست اين كشور مي شود.

نوشته شده در دوشنبه یکم بهمن 1386ساعت توسط اژدری آنلاین |

تحولات سرزمين هاي اشغالي فلسطين در ماه هاي اخير بارديگر در اولويت رخدادهاي جهاني قرار گرفته است. از يك سو عملكردهاي فلسطيني ها و صهيونيستها و از سوي ديدگاه ها و تحركات بازيگران خارجي بيش از پيش براهميت موضوع افزوده است . نكته قابل تامل در تحولات فلسطين اشغالي تحركات و اقدامات رژيم صهيونيستي مي باشد كه در طيف هاي متضادي اجرا مي شود. طرح هاي اجرا شده از سوي تل آويو را مي توان در بخش هاي تحركات ظاهري و باطني تقسيم بندي كرد.
الف) آنچه صهيونيست ها در ظاهر اجرا مي كنند به اصطلاح اهل گفت وگو ومصالحه مي باشد. آنها كه در برابر بازيگران خارجي بويژه افكار عمومي جهان تحت فشار مي باشند. و از سوي ديگر ايالات متحده نيز براي فرار از شكستهايش ناچارا براي حل بحران فلسطين خواستار تعديل مواضع صهيونيست ها شده ( هرچند ظاهري)، گزينه به اصطلاح گفت وگو را در پيش گرفته اند. اين اقدام در دوبخش اجرايي مي شود. اولا مذاكره با طرف هاي فلسطيني در تشكيلات خودگردان كه بعضا با وعده هاي اقتصادي و امنيتي همراه است.
ثانيا حضور در نشست هاي سازش كاران در عرصه جهاني كه در آناپوليس و پاريس نمود پيدا كرد. آنها در نشست ها چنان وانمود مي سازند كه اين رژيم لوح پاكي است كه براي صلح در منطقه تلاش مي كند واين فلسطيني ها هستند كه عامل بحران مي باشند! در طرح هاي به اصطلاح مذاكراتي صهيونيست ها كمك هاي اقتصادي و نظامي به تشكيلات خودگردان مطرح شده است كه به بهانه امنيت در برابر مقاومت قرارگيرد.
ب) بخش دوم سياست هاي صهيونيست ها را مي توان در استراتژي بنيادي آنها مشاهده كرد كه برخلاف تعهدات و وعده هاي آنها به جامعه جهاني مي باشد. اين استراتژي كه بارها از سوي سران اين رژيم بويژه اولمرت نخست وزير و باراك وزير جنگ اعلام شده عبارتند از : اولا سياست كشتار فلسطيني ها كه از طريق حملات نظامي، بستن گذرگاههاي عبور و عدم اجازه به فلسطيني ها براي خروج از غزه، ادامه تحريم هاي فلسطيني ها در غزه، افزودن مواد سمي بويژه آلاينده هاي مراكز هسته اي (ديمونا) به آبهاي وارده به اراضي فلسطيني نشين كه هزاران فلسطيني را در معرض مرگ تدريجي و آرام قرارداده و ... صورت مي گيرد. نكته قابل توجه آنكه پس از نشستهاي سازش كارانه در آناپوليس و پاريس، صهيونيستها به بهانه هاي امنيتي به تشديد كشتار فلسطيني ها مي پردازند.
ثانيا محور اصلي سياستهاي صهيونيستها، توسعه طلبي در اراضي فلسطيني بويژه كرانه باختري و بيت المقدس مي باشد. توسعه شهرك سازي در اين مراكز، افزايش ايستهاي بازرسي براي اخراج فلسطيني ها از اين مناطق، تقسيم بندي هاي جديد در ساختار شهري كه آنها را به مناطق يهودي نشين و عرب نشين تقسيم مي كند و با ديوار حائلي از يكديگر جدا مي كند، تغيير در زيرساختهاي مسجدالاقصي كه به صورت پنهاني و آشكار انجام مي شود و ... از جمله سياستهاي توسعه طلبانه صهيونيست ها است كه برخلاف مصوبات نشستهاي دوجانبه و چندجانبه اجرا مي شود. به عبارتي مي توان گفت كه اكنون صهيونيست ها سياستهاي دوگانه را درقبال تحولات اجرا مي كنند، از يك سو از روند مذاكره و گفت وگو سخن مي گويند و از سوي ديگر بر تشديد جنايت عليه فلسطيني ها مي افزايند. البته اين نكته قابل ذكر است كه آنها دريافته اند، بازيگران منطقه اي و جهاني بويژه آمريكا واعراب براي به اصطلاح صلح خاورميانه تلاش مي كنند، لذا تل آويو در موازنه اي دوگانه با تشديد حملات و اجراي سياست هاي خصمانه اميد دارد تا جهان را وادار به دادن امتيازات بيشتر در ازاي حذف اين تحركات نمايد. صهيونيست ها براين امر تاكيد دارند كه از يك سو راه را براي گفت وگو باز نگاه داشته تا چنان وانمود سازند كه بازيگران خارجي، بويژه اعراب دركنار فلسطيني ها عامل بحران فلسطين مي باشند و از سوي ديگر با بهره گيري از حساسيت هاي بين المللي به تشديد كشتارها مي پردازند تا در نهايت جامعه جهاني پاي ميز گفت وگو به امتيازدهي وادار شود. به هر تقدير روند تحولات فلسطين و سياستهاي دوگانه صهيونيست ها اين حقيقت را آشكار مي سازد كه نشستهاي سازش كارانه تشكيلات خودگردان و نيز نشستهاي جهاني كه به نام صلح برگزار شد، نه تنها دستاوردي براي ملت فلسطين و حل چالش هاي آنها نداشته بلكه به ابزاري براي تشديد امتيازگيري صهيونيستها با حربه كشتار مبدل شده است. نشستهايي كه در آنها به جاي محاكمه رژيم صهيونيستي و تاكيد برحقوق فلسطينيان كه شامل بازگشت آوارگاني به وطن ، خروج صهيونيستها از اراضي اشغالي و باز پس دهي بيت المقدس به آنها مي باشد، به وعده هاي سياسي و اقتصادي پرداخته مي شود در نهايت به بهانه و ترفندي براي تشديد جنايت هاي صهيونيست ها مبدل مي شود كه در لواي آن كشتار فلسطيني ها و توسعه طلبي در سرزمين آنها اجرا مي شود. اين نشستها و تحركات صهيونيستها اين حقيقت را براي ملت فلسطين آشكار ساخت كه سازش كاري دستاوردي براي آنها ندارد لذا استمرار مقاومت تنها راه تحقق آرمانهاي آنها تا تشكيل كشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف خواهد بود. راهي كه اكنون ملت فلسطين با اهداي صدها شهيد آن را مي پيمايد و برادامه آن تاكيد دارد.

نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم دی 1386ساعت توسط اژدری آنلاین |

بحران كوزوو و استقلال خواهي آن از صربستان از چالش هاي مهم در حوزه پاكستان و در نهايت عرصه رقابت روسيه و غرب مي باشد كه مي تواند نقشي مهم در تحولات آينده منطقه داشته باشد. كوزوو منطقه اي با 2/1 ميليون نفر جمعيت به عنوان منطقه اي خود مختار در صربستان قرار دارد. تركيب جمعيتي آن را اكثريت آلبانيايي تبارها و اقليت صرب ها تشكيل مي دهد. پس از فروپاشي يوگسلاوي اين منطقه تحت نظارت صربستان و مونته نگرو قرار گرفت. با اين وجود در سال 1999 نيروهاي ناتو به بهانه همكاري با سازمان ملل براي جلوگيري از نسل كشي كه صرب ها در كوزوو ايجاد كرده بودند به اين منطقه وارد شدند و هم اكنون نيز 16 هزار نيروي خود را در آن حفظ كرده اند. در اين سالها اروپايي ها تلاش داشته تا به هر نحو استقلال كوزوو و صربستان را حفظ نمايند و به نوعي تسلط خود را برآن قطعي نمايند. اين رويكرد در كنار استراتژي روسيه براي جلوگيري از توسعه طلبي غرب موجب مناقشه آنها بر سركوزوو گرديده است . تقابل ميان غرب و روسيه براي استقلال كوزوو از سال 2005 يعني زماني كه سازمان ملل پرونده آينده سياسي و حقوقي آن را بازگشايي كرد، تشديد شده و همچنان اين روند ادامه دارد. مسئله كوزوو سبب شده تا طي ماه هاي اخير تقابل شديدي ميان بازيگران پرونده آن در عرصه منطقه اي و جهاني ايجاد گردد، چنانكه سرنوشت كوزوو در هاله اي از ابهام قرارگرفته و سازمان ملل نيز توانايي چنداني براي حل آن ندارد. بررسي ريشه اي تحولات كوزوو بيانگر سه دسته بازيگر اصلي مي باشد. مقامات خودمختار كوزوو كه استقلال خود را به نوعي پيروزي مي دانند بويژه اينكه احزاب حاكم پس از پيروزي در انتخابات به اين امر ترغيب شده اند. روسيه و صربستان كه از مخالفان استقلال كوزوو مي باشد و در نهايت غرب كه براي استقلال اين منطقه فعاليت مي كنند، اصلي ترين بازيگران اين پرونده مي باشند كه اهداف خاص را پي گيري مي كنند.
الف) صربستان كه در سال 2006 شاهد تجزيه بزرگ يعني جدا شدن مونته نگرو از سرزمين هايش بود، استقلال كوزوو را به منزله فروپاشي مرزها و به نوعي كوچك شدن در ميان ساير بازيگران منطقه اي مي داند كه لطمات بسياري براي آن به همراه دارد لذا به شدت با استقلال كوزوو مخالفت مي كند.
ب) روسيه به عنوان بازيگر مخالف پرونده كوزوو نيز دغدغه هاي خود را دارد. اولا روس ها مسئله كوزوو را اقدامي كاملا غربي مي دانند كه براي اعمال فشار براين كشور اجرا مي شود. مسكو براين عقيده است كه غرب تلاش دارد تا با اين تجربه طلبي ها در نهايت خود را به مرزهاي روسيه نزديك ساخته تا ضمن اعمال فشارهاي سياسي و نظامي، شرايط را براي تجزيه اين كشور فراهم آورد. آمريكاي پيش از اين اعلام كرده بود كه روسيه همچنان مرزهاي گسترده اي دارد و بايد به چند كشور تجزيه شود. ثانيا بحران كوزوو و تقابل با غرب براي مسكو جنبه حيثيتي براي حفظ اقمار و متحدان سنتي و نيز استمرار و تقابل باسياست هاي اروپا و آمريكا را دارد. به عبارتي ديگر مسكو كه ابرقدرت شدن را در تقابل با غرب مي بيند تلاش دارد تا با پيروزي در پرونده كوزوو شكستي ديگر را برآمريكا و اروپا وارد سازد اين امر ضمن ارتقاي جايگاه جهاني مسكو در عرصه داخلي نيز براي دولتمردان كرملين بويژه در آستانه انتخابات رياست جمهوري قابل تامل مي باشد.
ج) آمريكا و اروپا نيز به عنوان ضلع سوم پرونده كوزوو، اهداف توسعه طلبان خود را پي گيري مي كنند. غرب ها بر اين امر تاكيد دارند كه با استقلال خواهي و تجزيه كشورهاي حوزه بالكان و شرق اروپا، خواسته يا ناخواسته اين كشور براي حل چالش هاي اقتصادي و نظامي به سمت اتحاديه اروپا و ناتو گرايش پيدا مي كنند كه نتيجه آن توسعه اراضي اروپا و تحكيم سياست هاي نظامي گرايانه واشنگتن در مرزهاي روسيه است در حالي كه به تحركات خود جنبه بشر دوستانه داده اند. در انديشه آنها اين امر در نهايت روسيه را به پذيرش خواسته هاي غرب وادار مي سازد كه پيروزي بزرگي براي آنها قلمداد مي شود. در اين ميان آمريكا نيز در لواي غرب به توسعه پايگاه هاي نظامي خود با نام ناتو مي پردازد تا برتري جديدي نسبت به روسيه كسب كند.
در مجموع مي توان گفت كه مسئله كوزوو بيش از آنكه جنبه استقلال خواهي داشته باشد به دليل سياست ها و رويكردهاي غرب و روسيه به رقابت براي حفظ و توسعه مناطق نفوذ ايجاد شده است در حالي كه طرفين تلاش دارند تا در اين ميان امتيازات بيشتري از طرف مقابل كسب كنند. به عبارتي ديگر استقلال كوزوو به عاملي براي تسويه حسابهاي روسيه و غرب در ابعاد ديگر مبدل شده كه مي تواند تا مدتها ادامه داشته باشند بويژه اينكه استقلال كوزوو دغدغه هايي براي هركدام از طرفين به همراه دارد.

نوشته شده در پنجشنبه بیستم دی 1386ساعت توسط اژدری آنلاین |

 با استقلال پاكستان در سال 1947 اين كشور تا بحال شاهد بي ثباتي هاي مكرر بوده است. گرچه رهبران اسلام آباد تابحال به كرات تلاش كرده اند تا بتوانند نوعي دموكراسي هرچند نيم بند در اين كشور برپا دارند ولي تابحال موفقيت چنداني بدست نياورده اند. حاكميت نظاميان برساختارهاي سياسي و بدست گرفتن زمام امور اين كشور از طريق كودتا به مدت تقريبا نيمي از حيات سياسي پاكستان گوياي ناكامي فرايند دموكراسي سازي در اين كشور بوده است. برقراري دموكراسي در هر كشوري نيازمند وجود فرهنگ لازم براي آن است و تا زماني كه اين پيش نياز فراهم نيايد هرگونه تلاشي در جهت تحميل يا برقراري دموكراسي چه ازجانب نيروهاي متشكل داخلي و چه خارجي تقريبا امري محال يا حداقل بسيار دشوار مي نمايد. وجود ثبات در يك كشور پيش نياز ديگر اين امر است. به اين معني كه تا زماني كه ثبات سياسي و اقتصادي در يك كشور حكمفرمايي نكند، نتيجه اي جز ساقط كردن رژيم هاي دموكرات يا جلوگيري از برپايي آن نخواهد داشت. اين در حالي است كه پاكستان فاقد هر دو اين شروط است. اين كشور نه از ثبات سياسي و اقتصادي برخوردار است و نه به دليل جامعه قبيله اي و عشيره اي خود و ديگر مسائل فرهنگي اش، داراي شرايط پذيرش دموكراسي است. درحاليكه در طبقه حاكمه و بخش كوچكي از جامعه پاكستان نوعي شبه مدرنيسم ديده مي شود، بقيه مردم اين سرزمين از مدرنيسم و شبه مدرنيسم كاملا بي بهره اند. در اين ميان دو عامل را مي توان به عنوان شاخص اصلي بي ثباتي در پاكستان دانست: ارتش و افراطي گري، ارتش يكي از نمادهاي نخبه گرايي در پاكستان است كه از نقش قابل توجهي در زندگي اجتماعي اين كشور برخوردار است. جايگاه ارتش به گونه اي است كه عده اي از آن تحت عنوان جايگاه فراقانون اساسي ارتش ياد مي كنند كه بر پايه همين منزلت توانسته است حكومت هاي انتخاباتي را درسال هاي 1993، 1998 ، 1997 ، 1996، 1995 بركنار كند. حضور ارتش در كانونهاي قدرت يعني وزارت اطلاعات، سرويس هاي اطلاعاتي و در شوراي امنيت ملي در كنار دراختيار داشتن بازوي سخت افزاري رژيم به اين كانون قدرت توانايي بخشيده است كه آن را به نافذترين نهاد در ساختار قدرت تبديل كرده است. ضعف بنيانهاي دموكراسي از جمله پارلمان ضعيف و ناتوان و عدم همبستگي ميان نخبگان به شدت اين امر مي افزايد. در عين حال بي ثباتي در نظام سياسي پاكستان به حضور افراط گرايان مذهبي يا توده هاي شبه بنيادگرا باز مي گردد. اين جريان كه براساس مباني ارزشي سنتي ايستا هم چنان به تعريف محيط، خود و ديگران مي پردازد در تعارض با نظام سياسي و در چالش با نخبگان شبه مدرن است. داشتن رويكردي غير عقلاني ، اقتدارگرا، تك بعدي و مخالف با خردورزي ، از اين جريان نيروهايي افراطي ساخته كه بهره گيري از هر ابزاري : سخت و نرم- را براي آنها ممكن مي سازد. اين گروه از نظر قوميت، زبان، سنتها، سيستم اقتصادي و باورها، ماهيتي ايستا دارند و برخوردار از ويژگي هاي ازلي هستند. اما با اين اوصاف سوال اين است كه زمينه بروز و تكوين اين دو عامل چيست؟ ناكارآمدي نخبگان سياسي در پاكستان در سوق دادن جامعه به سمت و سوي توسعه سياسي و اقتصادي، ناكارآمدي احزاب سياسي، فقر اقتصادي شديد در كنار افزايش هزينه هاي نظامي گري و رقابت تسليحاتي با هندوستان و فقر فرهنگي جامعه پاكستان از عوامل اصلي اين فرايند محسوب مي شود. از اين رو مي توان گفت با توجه به موقعيت ممتاز و روبه رشد ارتش پاكستان و قدرت گرفتن بنيادگرايان افراطي در پاكستان تا رسيدن به دموكراسي راهي دراز در پيش است. پيشينه تاريخي پاكستان نشان داده است در مقطعي كه اين دو نيرو هم زمان با هم قدرت سياسي را در اختيار دارند نوعي ثبات سياسي بدون دموكراسي دراين كشور حاكم است و در مقاطعي كه حكومت بدون همراهي اين دو نيرو باشد به شدت تحت فشار بوده و متزلزل خواهد بود.

نوشته شده در دوشنبه هفدهم دی 1386ساعت توسط اژدری آنلاین |

در ميان نخبگان و مقامات سياسي و دفاعي عراق، بحث سمت وسو و جهت گيري آينده «شوراهاي بيداري» در اين كشور به يك دغدغه مهم تبديل شده است. اين شوراها در حال حاضر در 10 استان و منطقه جغرافيايي عراق تشكيل شده و بيش از 70 هزار نيروي مسلح و مجهز به امكانات نظامي در اختيار دارد. مديريت و هدايت بخشي عظيمي از اين شوراها خارج از اختيارات و حيطه مسئوليت دولت عراق است و آنها مرتبط با اشغالگران به ايفاي نقش مي پردازند.
حدود يك سال پيش كه اوضاع امنيتي عراق به شدت بحراني شده بود و تلفات ناشي از حملات و عمليات گروه هاي تروريستي در شهرهاي عراق روندي به شدت فزاينده داشت نوري مالكي، نخست وزير عراق به استان الانبار در غرب بغداد كه يكي از استان هاي فوق العاده ناامن عراق بود سفر كرد و در نشستي با تعدادي از سران عشاير اين استان از آنها خواست تا در اعاده امنيت و ثبات در الانبار به دولت كمك كنند. متعاقب آن در اين استان كميته هاي دفاعي بسيج مردمي از عشاير منطقه تحت عنوان شوراهاي بيداري شكل گرفت. اين شوراها تحت مديريت دولت سازماندهي، مسلح و مجهز شدند و در اعاده آرامش و امنيت در اين منطقه كارآمدي خود را به اثبات رساندند. آنها ظرف مدت كوتاهي توانستند تمام پايگاه هاي نيروهاي تروريستي القاعده، بعثي ها و گروه هاي خارجي مرتبط با آنها را شناسايي و منهدم كنند. آنها تحت مديريت دولت و در همكاري با ارتش و نيروهاي انتظامي منطقه را از وجود نيروهاي تروريستي پاكسازي كردند و وضعيت استان را از نظر امنيتي كاملا دگرگون نمودند. اين راهكار امنيت ساز به شدت مورد توجه آمريكايي ها قرار گرفت و مقامات سياسي و نظامي اشغالگران ارتباط خود را با آنها برقرار و تقويت نمودند. اشغالگران از اين الگوي كارآمد استفاده كردند و در ساير مناطق محروم مانند نينوا، بغداد، صلاح الدين، دياله، كركوك و... اقدام به تشكيل شوراهاي بيداري مرتبط با خود كردند، به نحوي كه در يك سال گذشته بيش از 70 هزار نفر از عشاير در قالب شوراهاي مردمي سازماندهي و مسلح شده اند كه در بسياري از مناطق تحت مديريت و كنترل آمريكايي ها منشأ اثر هستند. آمريكايي ها به جد گسترش اين شوراها را در همه مناطق جغرافيايي عراق دنبال مي كنند. آنها حتي تلاش دارند تا اين شوراها را در حتي مناطقي از عراق كه مشكل امنيتي نيز ندارد به وجود بياورند. اشغالگران اخيرا با سران عشاير مناطق جنوب كه از جمله مناطق شيعه نشين است نيز ارتباط برقرار كرده اند تا شوراهاي بيداري مرتبط با خود را تشكيل و آنها را به جنگ افزارهاي نظامي تسليح و تجهيز كنند. هدف آنها از اين اقدام تضعيف توان امنيتي گروه ها و احزاب شيعي و خالي كردن زير پاي آنها است، اما هوشياري عشاير شيعه مناطق جنوب سبب شد كه آنها در اين اقدام توفيقي نداشته باشند. بدون ترديد اين شوراها در مناطق مختلف عراق در امنيت سازي و ايجاد آرامش در عراق نقش موثري داشته اند و توانسته اند تا حدودي مانور گروه هاي تروريستي و سازمان هاي مسلح وارداتي را محدود كنند اما بحث اين است كه اين شوراها هر چند در كوتاه مدت يك راهكار امنيت ساز موفق بوده است اما با توجه به نقش اشغالگران در تشكيل و سازماندهي و تجهيز آنها، در درازمدت ممكن است خود به يك نهاد ضد امنيت عليه دولت تبديل شوند و احتمال دارد اشغالگران براي گرفتن امتيازات بيشتر از دولت نوري مالكي و گسترش سلطه سياسي- نظامي خود بر عراق از آنها استفاده هاي سوء كنند.
آمريكايي ها اين شوراهاي بيداري را يك نهاد فراايدئولوژيك و به دور از جهت گيري هاي سياسي خاص تلقي مي كنند، از اين رو با توجه به قدرت و انرژي كه اين شوراها دارند اشغالگران سعي دارند كه آنان را در خدمت برنامه ها و سياست هاي خود قرار دهند.
طي روزهاي اخير برخي از مقامات سياسي و نظامي عراق همچون سيد عبدالعزيز حكيم، رئيس مجلس اعلاي اسلامي عراق، جواد البولاني، وزير كشور، عبدالقادر جاسم العبيدي، وزير دفاع عراق و... نسبت به نقش اشغالگران در رابطه با اين شوراها و عدم كنترل دولت بر آنها اظهار نگراني كرده اند و از دولت خواسته اند تا با ايجاد سازوكارهاي مناسب آنها را از كنترل اشغالگران خارج و در سيستم دفاع ملي ادغام كند. متعاقب اين اظهار نگراني ها، دولت عراق به دنبال راهكاري براي جذب اين نيروها است. حتي گفته شده دولت نوري مالكي درصدد دادن چند پست وزارتي به رهبران شوراهاي بيداري است. در هر صورت اگر دولت هرچه سريع تر سازوكاري براي خارج كردن اين شوراها از مديريت اشغالگران و قطع ارتباط آنها اعمال نكند و آنها را در زير چتر هدايت و مديريت دولت وارد ننمايد ممكن است آنها خود به عاملين ناامني و مختل كننده نظم سياسي عراق مبدل شوند.

نوشته شده در جمعه چهاردهم دی 1386ساعت توسط اژدری آنلاین |

 مناقشه و بحران هاي ايجاد شده در روابط روسيه و آمريكا در ماه هاي اخير از مسائل مهم در معادلات جهاني مي باشد. ريشه هاي تقابل و اختلافات دو كشور را مي توان از زمان پايان جنگ دوم جهاني تا فروپاشي شوروي يا به عبارتي در دوران جنگ سرد جست وجو كرد. دوراني كه دو كشور به عنوان ابرقدرت هاي جهاني به صف بندي در برابر يكديگر مبادرت ورزيدند و تلاش كردند تا جهان را به بلوك غرب و شرق تقسيم سازند. با پايان جنگ سرد كه با فروپاشي شوروي همراه بود، ايالات متحده براي تشكيل نظام تك قطبي براساس هژموني انحصاري تلاش نمود. آمريكا با حفظ متحدان سنتي و توسعه اراضي آنها به ويژه در قالب اروپاي واحد و انقلاب هاي رنگين در اقمار گذشته شوروي براي اين مهم تلاش كرد كه تا حدودي نيز موفق بود. هر چند كه واشنگتن براي حفظ اين موازنه فعاليت هاي بسياري داشته اما در سال هاي اخير به ويژه به دليل حضور سياستمداراني مقتدر نظير پوتين در روسيه اين موازنه ها با چالش هايي مواجه شده است. از يك سو آمريكا براي حفظ وضع موجود و نظام تك قطبي تلاش مي كند و از سوي ديگر روسيه براي تغيير موازنه و به نوعي احياي اقتدار گذشته فعاليت هايي داشته است. اكنون محور تقابل ها و درگيري هاي مسكو و واشنگتن را در چند محور مي توان مورد ارزيابي قرار داد.
بعد نظامي: از محورهاي تقابل روسيه و مسكو رويكرد دو كشور به تقويت توان نظامي و به نوعي قدرت بازدارندگي مي باشد. تقويت زرادخانه هاي هسته اي، آزمايش هاي پياپي موشك هاي دوربرد، توليد نسل جديد سلاح ها و تجهيزات نظامي به ويژه در زمينه هسته اي، استقرار پايگاه هاي موشكي- در حالي كه آمريكا براي اجراي طرح سپر موشكي در چك و لهستان و روسيه براي تقويت پايگاه رادار «قبله» در آذربايجان تلاش مي كنند، تقويت متحدان خود به ويژه در مناطقي كه حياط خلوت طرف و يا دشمن مقابل محسوب مي شوند نظير تحركات روسيه در قبال كشورهاي آمريكاي لاتين و سوريه و نيز تقويت قواي نظامي كشورهاي اروپايي، آسياي مركزي، قفقاز و پاكستان توسط آمريكا و... را مي توان از تحركات نظامي دو كشور براي اعمال قدرت بر ديگري ارزيابي كرد. در اين زمينه روسيه با شتاب بسياري براي احياي قدرت نظامي فعاليت مي كند در حالي كه با گرايش نظامي به چين و هند به نوعي به برتري نظامي در برابر آمريكا مي انديشد.
بعد اقتصادي: رقابت شديد پنهان روسيه و آمريكا را مي توان در بخش اقتصادي به ويژه در قبال بازارهاي انرژي مشاهده كرد. از يك سو آمريكا با ادامه شغال عراق و تقويت حضور نظامي در آفريقا در كنار توسعه روابط با كشورهاي عربي براي حفظ هژموني خود فعاليت مي كند و از سوي ديگر روسيه نيز كه عصر حاضر را دوران انرژي مي داند براي رقابت اقتصادي و دستيابي به منابع انرژي جهاني به عنوان ابزار اقتدار تلاش مي كند.
قراردادهاي بلندمدت روسيه با كشورهاي آسياي مركزي و قفقاز، پيگيري طرح باشگاه هسته اي جهاني براي تامين سوخت كشورها در خاك روسيه، تاكيد بر اجراي طرح اوپك گازي كه دامنه آن به كشورهاي عربي و حتي آمريكاي لاتين كشيده شده است را مي توان اقداماتي گسترده از سوي روس ها براي مقابله اقتصادي با آمريكا دانست.
بعد سياسي: تنش هاي سياسي ميان دو كشور در ماه هاي اخير به چالش هاي جهاني مبدل شده است. مخالفت ها با طرح هاي يكديگر در سازمان ملل، تنش هاي گسترده طرفين در پرونده هسته اي ايران، اختلاف در قبال تحولات فلسطين و كل خاورميانه، بازگشت روسيه به عراق با فعاليت هاي نفتي، تلاش واشنگتن براي ايجاد انقلاب هاي رنگي در همسايگان و اقمار گذشته روسيه، بحران در كوزوو و مسئله استقلال اين منطقه، اعمال قدرت دو كشور در قبال اروپا كه اين قاره را بر سر دو راهي انتخاب متحد قرار داده است، حضور فعال سياسي در متحدان سنتي يكديگر چنانكه پوتين شخصا درخاورميانه به رايزني با اعراب مي پردازد و نمايندگاني به آمريكاي لاتين گسيل مي دارد و... را مي توان از محورهاي اصلي تقابل سياسي طرفين دانست.
براساس آنچه ذكر شد مي توان گفت كه روسيه و آمريكا اكنون در مصاف براي احياي اقتدار دوران جنگ سرد قرار گرفته اند كه در ابعاد گوناگون اجرا مي شود. البته اين نكته قابل ذكر است كه اين تقابل ها مي تواند اهداف داخلي و خارجي مقامات دو كشور را نيز محقق سازد. در اين راستا آنها با اين صف آرايي افزايش ظرفيت هاي نظامي و توسعه طلبي هاي خود را توجيه مي كنند در حالي كه در عرصه داخلي نيز نوعي محبوبيت براي خود كسب مي كنند كه براي آينده سياسي آنها به دليل تغييراتي كه در ماه هاي آينده خواهند داشت موثر خواهد بود در حالي كه اين تقابل، رعب و وحشتي جهاني را به دليل ترس از تكرار جنگ سرد به همراه دارد.

نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم دی 1386ساعت توسط اژدری آنلاین |

 پس از برگزاري نشست آناپوليس در مريلند آمريكا، نشست پاريس با حضور بيش از 90 كشور و سازمان بين المللي براي به اصطلاح كمك اقتصادي به فلسطيني ها برگزار شد. هرچند كه شركت كنندگان در اجلاس وعده كمك 9/7 ميليارد دلاري را به فلسطينيان دادند اما در نهايت اجلاس مذكور نه تنها كمكي به ملت فلسطين نبود بلكه توطئه اي فراگير و مغاير با آرمان هاي فلسطينيان بود كه نكاتي چند در آن قابل تامل بود.
1) 9/7 ميليارد دلار نه در اختيار فلسطينيان بلكه به تشكيلات خودگردان و شخص ابومازن تعلق گرفت. اين كمك ها نه براي رفع مشكلات جامعه فلسطيني بلكه براي احياي اقتدار و زيرساخت هاي تشكيلات خودگردان اختصاص يافت. آنها با تاسيس صندوق واحد براي جلوگيري از كمك هاي پنهاني به گروه هاي فلسطيني تلاش كردند تا فشارها را بر غزه بيشتر كنند.
2) در نشست مذكور، غزه بار ديگر منطقه متخاصم نام گرفت كه مقابله با آن الزام آور است و نبايد كمكي به آن صورت گيرد.
3) در پاريس به جاي لفظ كمك به سرزمين فلسطيني ها از نام كشور فلسطين استفاده شد در حاليكه اين كشور شامل غزه و كرانه باختري شده و ساير نقاط به طور غيرمستقيم به صهيونيست ها واگذار شده است.
4) كشورهاي غربي به ويژه فرانسه از امنيت رژيم صهيونيستي براساس دو عنصر سركوب انتفاضه و حضور نيروهاي خارجي در غزه سخن به ميان آوردند. آنها آنچنان وانمود كردند كه رژيم صهيونيستي هيچ جنايتي انجام نداده و فلسطينيان عامل بحران هستند.
5) نكته مهم آنكه در پاريس صرفا كمك هاي اقتصادي براي حل بحران فلسطين اعلام شد. اين اقدام بدان معنا است كه ملت فلسطين داراي آرماني نمي باشد و مانند انقلاب هاي رنگي غرب براي امور اقتصادي و معيشتي مبارزه مي كند. آنها با اين اقدام 60 سال مبارزه فلسطيني ها را به جنگ براي ماديات مبدل كردند تا وجهه جهاني مقاومت را خرد كنند.
6) حضور اعراب در كنار رژيم صهيونيستي نكته ديگري است كه در نشست پاريس پس از آناپوليس تكرار شده است. اما اين بار بدون هياهو. اين امر گامي ديگر براي عادي سازي روابط ميان اعراب و صهيونيست ها است كه غرب آن را پيگيري مي كند و به عناوين مختلف سعي در اجرايي شدن آن دارد. در نهايت نشست پاريس بيش از آنكه دستاوردي براي فلسطينيان داشته باشد، محلي براي سركوب آرام مقاومت و اجراي اهداف پنهاني صهيونيست ها بوده كه با بازيگري فرانسه به عنوان متحد اصلي تل آويو اجرا شده است. در اين ميان فرانسه نيز ضمن خوش خدمتي براي صهيونيست ها خود را بازيگري مهم معرفي كرده تا به اين وسيله اعتباري جهاني براي خود كسب كند.

نوشته شده در سه شنبه یازدهم دی 1386ساعت توسط اژدری آنلاین |

اواخر هفته گذشته ولاديمير پوتين، رئيس جمهور روسيه، استعفاي ميخائيل فرادكف، نخست وزير اين كشور را پذيرفت و با وجود اينكه دو هفته براي معرفي جانشين وي فرصت داشت ، بلافاصله و كمتر از نصف روز، «ويكتور زوبكف» كه چهره اي ناشناخته و مسئول سازمان فدرال نظارت مالي روسيه بود را به عنوان نخست وزير جديد به دوماي روسيه معرفي نمود پارلمان نيز با 381 راي از مجموع 436راي وي را مامور تشكيل كابينه نمود.
به زعم بسياري از كارشناسان سياسي اين تغيير و تحولات در ساخت قدرت سياسي روسيه، ارتباط تنگاتنگي با انتخابات پارلماني روسيه در دسامبر سال جاري ميلادي و انتخابات رياست جمهوري در دوم مارس 2008 (اسفند 1386) دارد.
پوتين تلاش دارد قبل از برگزاري انتخابات مذكور، مسير و جهت گيري هاي كلان سياسي و اقتصادي آينده اين كشور را كاملا مشخص نمايد. لذا اين تغيير و تحولات نقشه راه آينده روسيه را بيان مي كند.
پوتين براي اطمينان از انتقال آرام قدرت و تثبيت نفوذ و قدرت خود در آينده سياسي روسيه به سپردن پست هاي كليدي نظام به مهره هاي خود نيازمند است.
در اين خصوص چهار تحليل مطرح است:
1- پوتين با آرايش قدرت سياسي در نهادهاي قانوني، پيش از دو انتخابات مهم كشوري، زمينه هاي بازگشت خود به قدرت به عنوان رئيس جمهوري را مهيا مي نمايد و ممكن است با انجام تغييراتي در قانون اساسي براي بار سوم رئيس جمهور روسيه شود.
2- پوتين با انتخاب زوبكوف به عنوان نخست وزير، زمينه هاي رياست جمهوري وي را مهيا نموده و خود در دولت وي به عنوان قدرتمندترين شخصيت، مسئوليت شوراي امنيت ملي اين كشور را به عهده خواهد گرفت و زوبكوف در مقام رياست جمهوري آينده روسيه، تنها مجري سياست ها و برنامه هاي پوتين خواهد بود.
3- رئيس جمهور آينده روسيه، افرادي همچون «سرگئي ايوانف» يا «ديميتري مددف» معاونين فعلي نخست وزير و از دوستان پوتين خواهند بود و انتخاب زوبكوف در واقع چيزي را تغيير نمي دهد بلكه تكميل حلقه هاي منسجم ساخت قدرت سياسي آينده روسيه و آرايش قدرت قبل از انتخابات پارلماني و رياست جمهوري در اين كشور است كه پوتين به منظور توسعه نفوذ و سلطه معنوي خود وي را به اين پست گمارده است.
4- پوتين با گماردن فردي كم تجربه همچون زوبكوف اما از دوستان قديمي خود به عنوان نخست وزير، وي را در انتخابات آينده رياست جمهوري كانديداي «حزب روسيه متحد» خود خواهد كرد. وي پس از احراز اين پست، پس از چند ماه استعفا داده و جاي خود را به پوتين خواهد داد. به اين ترتيب ولاديمير پوتين، بدون تغيير قانون اساسي براي بار سوم رئيس جمهور روسيه خواهد شد.

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم شهریور 1386ساعت توسط اژدری آنلاین |